Er gaat geen dag voorbij of we denken aan of praten over Amy. En het is 19 september alweer een jaar geleden dat we haar – op een prachtige, zonnige vrijdag – hebben laten gaan.
Lees hier: Het boek is dicht.
Twee weken
De afgelopen twee weken waren vol met herinneringen. De dag dat ze op de camping ineens niet meer kon lopen. De talloze bezoeken aan dierenartsen (te beginnen in Brabant, een half uur fietsen van de camping) en de fysiotherapeut. De momenten waarop ze gewoon met een speeltje aankwam. De verschrikkelijke aanblik als ze weer door haar poten zakte. En al die tijd wisten we het natuurlijk: het is voorbij…
Herinneringen aan Amy
Deze weken besteedde ik tijd aan het verplaatsen van de memoires van Amy naar deze website. Alle verhalen over haar leven zijn hier te lezen.
Het was goed om daarmee bezig te zijn en al die prachtige momenten weer te beleven.
Amy ging en Yara kwam
Toen Amy overleed stond Yara (toen nog Noni) al 5 maanden op een wachtlijst en niemand was in haar geïnteresseerd… Misschien moest het zo zijn dat we keer op keer op de website van Stichting Zino keken en Marita’s aandacht werd getrokken door Noni…
Yara heeft Amy’s plekje in huis ingenomen, maar in ons hart heeft Yara een plek náást Amy gekregen.
Soms lijken ze op elkaar, in andere opzichten verschillen ze hemelsbreed en dat is prima.
Amy blijft Amy en heeft ons 12 prachtige jaren bezorgd.
En Yara is Yara en die verrast ons nog dagelijks!