Op 19 augustus 1996 schreef ik mij in bij de Kamer van Koophandel met de naam Kompas Fysio en ging ik als ZZP-er aan de slag. Dertig jaar later laat ik mij uitschrijven.
Kompas Fysio
Mijn werkzame leven begon in 1978 met een jaar in de Daniel den Hoedkliniek in Rotterdam en daarna een jaar in een praktijk in Noorwegen.
Bij terugkomst vond ik werk bij een praktijk in Amsterdam waar ik dik 13 jaar werkte.
Ik wilde graag in een verpleeghuis gaan werken en werd tot mijn grote vreugde aangenomen in Het Zonnehuis in Amstelveen. Maar helaas, ‘ik paste niet in het team’ (dat zich had gespecialiseerd in heel laat beginnen, erg lang pauzeren en zo vroeg mogelijk naar huis gaan). Er volgde ‘ontslag in proeftijd’ en ik keerde terug naar de praktijk, maar met beduidend mindere arbeidsvoorwaarden… Dat leidde uiteindelijk tot een arbeidsconflict.
Via via kwam ik aan een deeltijd baan bij een zorgorganisatie in de Bollenstreek (SMDDB, na vele fusies nu Marente). Ik zette een ‘ergonomisch spreekuur’ op en gaf instructie aan medewerkers in de huishoudelijke thuiszorg.
Daarnaast probeerde ik andere activiteiten te ontwikkelen en ik besloot me als ZZPer te vestigen.
Het idee was om als datum van inschrijving 1 september te kiezen, maar dat bleek administratief niet mogelijk. Dus werd de datum van vestiging 26 augustus 1996. Dat jaar voeren we rond 1 september met de Hurtigruten om mijn moeders 70ste verjaardag te vieren.
In 2023 stopte ik met de meeste activiteiten, maar hield de inschrijving aan, omdat ik wellicht nog eens een klusje zou doen en ook mijn hondenlessen voortzette.
Die klusjes waren er nauwelijks meer en nu ik de leeftijd van 70 jaar ga benaderen is het tijd om helemaal te stoppen en alle zaken die wel geld kosten, maar niet veel meer bijdragen op te zeggen. Daaronder vallen o.a. de Kamer van Koophandel en het lidmaatschap van het KNGF (beroepsorganisatie fysiotherapeuten), waar ik bijna 50 jaar bij aangesloten was.
Van alles en nog wat
Er kwamen in al die jaren de meest uiteenlopende klussen voorbij.
Het RSI-preventiecentrum van ABNAmro, heel veel opdrachten binnen zorgorganisaties, kinderopvang en leuke uitdagingen daarbuiten.
Door een opleiding tot Arbo-coördinator en later Bedrijfsfysiotherapie werden de mogelijkheden groter. Voor deze post-HBO opleiding deed ik onderzoek naar RSI bij een architectenbureau in Rotterdam en schreef de afsluitende scriptie ‘RSI in architectonisch perspectief’.
Het merendeel van de tijd werd besteed aan workshops, trainingen en lessen op allerlei vlak.
Maar er was veel meer.
Zoals een onderzoek met daaropvolgend instructie op Schiphol over fysieke belasting bij de medewerkers die bagagekarren verplaatsen, waarbij ik een collega assisteerde.
Het maken van een Risico Inventarisatie of jaarlijkse arboverslagen hoorden er ook bij, net zoals een rondje door een kantoor om te helpen met stoelinstellingen en werkplekinrichting, o.a. bij een groentegroothandel en een bloembollenkeuringsbedrijf.
Ik heb wat rondgekropen onder bureaus om stoffige kabels te ontwarren, zodat de muis ineens weer wel naast het toetsenbord kon liggen.
Dan was er weer een observatie met advisering in een kinderdagverblijf of kon ik meelopen met medewerkers van de facilitaire of technische dienst in een zorginstelling.
Het opleiden van ergocoaches voor meerdere organisaties was erg leuk om te doen evenals een driejarig project bij Fokus-wonen over ‘Zorg en Kleden’, samen met twee collega’s.
Zelfs in de bouw was ik actief, omdat mijn trouwe vriend Jan Meijer mij wel eens meenam op een klus en elk jaar via mij zijn arbo-zaken liet regelen.
Vanaf 2013 ging ik mij ook steeds meer bezighouden met opleidingen op het gebied van honden en uiteindelijk startte ik zelf ook een piepklein hondenschooltje met lessen, wandelingen en begeleiding aan huis.
Het boekje ‘Met zachte hand’ kwam uit en ik maakte hier ook wat filmpjes van.
Medewerkers
Ik was ZZP-er, maar ik had drie trouwe medewerkers:
Mijn moeder, die mij zoals gebruikelijk ondersteunde waar nodig (zoals bijvoorbeeld het controleren van teksten 😏😉)!
Japie was een model van de wervelkolom reisde vele honderden kilometers mee, van Appingedam tot Goes en van Duitsland tot Denemarken, omdat hij ook bij rolstoeldansopleldingen dienst deed. Hij viel na 25 jaar van pure ouderdom bijna uit elkaar.
En voor de hondenlessen kon ik altijd rekenen op Amy, die voor heel wat puppy’s en jonge honden een stabiele voorbeeldfunctie had!
En zo sluit ik weer iets af.
Maar dat ervaar ik niet als negatief, want ik koester de vele mooie herinneringen en leerzame ervaringen!