Eindelijk kwam het ervan: weer eens een etappe van de Lange Afstandswandeling langs de kust (Van Sluis naar Den Helder). Ditmaal koos ik voor etappe 3 van deel 2.
Het zou niet al te warm worden en ik had een lift naar een punt buiten de stad Den Haag. Dat stadse deel vind ik minder aantrekkelijk, zeker met Yara,
Start
Buurvrouw Barbara rijdt elke vrijdag naar Scheveningen en zij vond het prima om mij even af te zetten bij de gebouwen van TNO, vlakbij de Hubertustunnel. Om half negen stapten we uit en na een klein stukje door een losloopgebied kruisten we al snel de route en hoefde ik alleen nog maar de rood-witte aanduidingen te volgen.
De wandeling voerde langs de herdenkingsplaats op de Waalsdorpervlakte met het monument en de grote bel. Ik zie dat al ontelbaar veel jaren op 4 mei op de televisie, nu liep ik er langs.
Prachtig
De weg voerde door een schitterend duin- en bos gebied. We kwamen een enkele wandelaar en hardloper tegen, maar verder was het stil.
Een ree stond op zeer korte afstand naar ons te kijken. Later zag ik een hardloper staan kijken naar twee reeën. Ik stopte en Yara zag waarom, dus die blafte… en de hertjes waren verdwenen. De hardloopster begreep de reactie van Yara en gaf een compliment omdat ze netjes aan de lijn liep!
Een tijdje later stak er nog een ree over, dus de totale score kwam op vier.
Door de droogte en het duinlandschap waren er veel stukken met mul zand en dat is zwaar om te lopen.
Koeien
Er lagen en stonden enkele koeien vlak langs het pad wat we moesten volgen, dus liepen we maar een eindje om. Dat was ook een mooi stuk, maar pittig om te lopen. Ondertussen was alle bewolking weg en liep de temperatuur snel op.
Pauzes
Elke uur, later elk half uur of nog vaker stopten we even om te drinken. Zelf heb ik de neiging om door te lopen als een dieseltje, maar ik hield de lengte van de tong en het gehijg van Yara goed in de gaten!
Bij de weg naar de Wassenaarse Slag was het tijd voor een kopje koffie op het terras. Yara ging lekker liggen, maar de brutale musjes waren toch te interessant!
Van Wassenaar naar Katwijk
Die prachtige route gaat echt dwars door de duinen, bergje op en bergje af, geen plekje schaduw en een heel zware ondergrond. Dat was voor ons allebei echt afzien.
Maar aan het einde van dat stuk vonden we een prima bankje. Yara kroop er half onder en toen ze uit gehijgd was, deelden we samen het bakje met komkommer. Ik at mijn broodje en ook Yara kreeg weer een handje voer.
Nu kwamen we in heel bekend gebied en op een bepaald moment verlieten we de route om via de kortste weg naar huis te lopen. We maakten een klein afstekertje naar de enige plek waar Yara nog even het water in kon. Even afkoelen en dat deed haar zichtbaar goed.
We kwamen nog een bekende tegen: de penningmeester van de Voedselbank. We herkenden elkaar pas op het laatste moment omdat we allebei door onze zonnebrillen, zijn koptelefoon en pet en mijn hoed ‘incognito’ waren.
Naar huis
We zochten in de straten steeds de schaduwkant, liepen langs het kanaal en om kwart voor twee waren we weer thuis, na iets meer dan 20 kilometer. Yara trok zich direct terug in/bij de bench, totaal gevloerd…. (Ook omdat er wat drukke visite aanwezig was.)
Maar het ging prima, ze heeft zich voortreffelijk gedragen en we kunnen rustig vaker dit soort wandeltochten gaan ondernemen.
Klik hier voor alle foto’s