De weken zijn omgevlogen en Yara is alweer een maand bij ons. Het waren en zijn intensieve weken, waarvan we enorm genieten.
Lange wandelingen
Elke dag, in regen, storm, winterse buien en zon maakten Yara en ik een lange wandeling van één tot anderhalf uur: door de duinen, over het strand en bij de Klinkenbergerplas. Vanaf de tweede dag mocht Yara los (aan de sleeplijn), maar de dag erna ging die ook af.
In de duinen kan Yara lekker snuffelen aan allerlei heerlijke sporen van andere honden, mensen en klein wild. Ze blijft keurig op of vlak langs het pad en kijkt steeds om waar ik ben. Andere honden zijn meestal gewoon leuk, voor een korte interactie. Even snuffelen, misschien een rondje draven en dan direct weer mee. Een enkele keer is het wat spannender, bijvoorbeeld bij een indrukwekkende herder en er was tweemaal een korte ontmoeting waarbij wat tanden blikkerden. Geen idee wat daar is mis gegaan.
Voor meer foto’s: klik hier
Op het strand rent ze vrolijk rond en jaagt op meeuwen en andere vogels. De snelheid die Yara daarbij ontwikkelt is duizelingwekkend! Daardoor is ze soms wat ver weg, maar na zo’n rondje komt ze steeds weer even inchecken.
Ik loop al bijna net zo ontspannen met haar als vroeger met Amy, die ik nog elke dag mis… Maar Yara komt net zo goed terug als ik roep en staat soms op dezelfde plekken stil als Amy, om aangelijnd te worden als we bijvoorbeeld het fietspad naderen….
In en om het huis
Na zo’n intensieve wandeling doen we even een heel korte sessie met de waterblazer, dan is er een gevulde kong en daarna volgen meestal een paar dolle minuten. Maar die periode wordt steeds korter en na nog een knuffel verdwijnt ze in de bench en beweegt ze twee uur lang niet meer…
Als Yara wakker is spelen we spelletjes, doen Hersenwerk en trainen we van alles en nog wat tot ons aller plezier. En er wordt uitgebreid geknuffeld! Dan gaat ze weer een poosje kluiven of slapen!
’s Morgens slaapt ze rustig door terwijl we opstaan en ’s avonds trekt ze zich al terug in de bench voor we goed en wel in bed liggen.
Ze geeft aan wanneer ze moet plassen en wil dan meestal ook direct weer naar huis. Met het nieuwe tuig is het trekken en uitvallen al beduidend minder geworden, zodat de wat langere ochtend- en avondronde steeds beter verlopen!
Twee stappen voorwaarts, één terug
Op advies van zowel de fokker als de trimmer is Yara heel kort geschoren om in één keer van alle klitten en vervilting af te zijn. Nu besteden we elke dag enkele korte sessies aan het wennen aan borstelen, kammen en de waterblazer. Met heel kleine stapjes gaan we vooruit, en soms ook weer een stapje terug. Maar met veel geduld komt het zeker goed. Uiteindelijk zullen we na een wandeling de vacht even droog en schoon kunnen blazen, maar… dat duurt nog even. Binnenkort gaan we naar de fokker die ook trimmer is, om nog meer fijne kneepjes te leren bij de verzorging.
Dierenarts en andere uitdagingen
We hebben Yara laten inschrijven bij de praktijk in Rijnsburg. Even kennismaken met de omgeving, de weegschaal e.d. Voor verder overleg en de jeuk (na het scheren) waren we in Oegstgeest voor een echte afspraak met de dierenarts. Ondanks alle katten en honden in de wachtkamer verliep dat prima.
Ook gaan we regelmatig naar een tuincentrum met horeca om haar te laten wennen aan alle prikkels en aan bij een tafel liggen terwijl wij koffie drinken of eten. Ook dat gaat elke keer beter. Of we gaan even buurten bij Janneke!
Bench
Amy was gek op haar huisje, de reisbench, waar ze ook altijd in sliep tijdens onze reizen met de huurcamper. Toen die in onze eigen camper net niet paste, heeft ze er in huis haar veilige slaapplek van gemaakt.
Voor Yara leek deze veel te klein, maar na het scheren is ze er ingedoken en nu is het de plek waar ze alle slapende uren in doorbrengt! Waarschijnlijk is deze veilige plek in het (overdag) verwarmde kantoor met haar dunne vacht ook prettiger dan onze frisse slaapkamer….
Goede daad en schop
Je maakt met een hond altijd wel wat mee….
‘Ze heeft de bal van mijn hond!’ Sorry, ik heb haar net en ze is een ballengek!’ En daarna een heleboel halsbrekende toeren en trucjes om de bal toch weer te pakken te krijgen. In elke jas zit een reservebal, om eventueel als goedmaker weg te geven…
‘Heeft ze een verband om haar poot?’ ‘Nee, dat is haar witte voetje.’
‘Wat voor ras is dat nou?
In de duinen stond een vader met twee tienerdochters en er huppelde een jong bruin hondje om hen heen. Yara en het hondje gingen even lekker rennen en toen begreep ik dat ze al een tijdje de puppy niet meer te pakken kregen. Ik riep Yara, die na nog een klein rondje keurig bij me kwam. De pup stond er nieuwsgierig vlakbij en kon opgepakt worden. Goede daad gedaan, dank je wel Yara!
We kwamen aan het einde van diezelfde wandeling op een vrij smal pad twee mensen tegen met ieder een klein keffertje aan de flexlijn. Uiteraard begon keffer één te grommen en te keffen, Yara maakte een paar rare sprongen in de buurt van die hond, waarop de man direct een schoppende beweging maakte naar Yara. Ik was te verbouwereerd om er wat van te zeggen, maar riep Yara direct bij me en lijnde haar aan om zo langs keffer nummer twee te lopen. Maar wat een onrecht!
Veel plezier
We zijn er veel uren per dag mee zoet, maar Yara geeft ons vooral heel veel plezier. We zijn trots op de vorderingen die zij en wij maken! Ingesleten gewoontes en gedrag verander je niet zo heel snel, dus we nemen (en hebben!) de tijd.
Onderstaande foto’s werden gemaakt door Usianne (Nootdorp, 7 november 2025) en Janneke (Oranjelaan, 22 november 2025)
