December is een maand om weer eens achterom te kijken,
En te zien welke zaken nu werkelijk belangrijk lijken.
Deze dagen mis ik voor het eerst sinds zo’n 60 jaar,
Het Sinterklaas vieren met de pakjes, gedichten en elkaar.
Oneindig veel jaren maakten mijn moeder en ik lange gedichten,
Waar we leuke, spannende of moeilijke zaken belichtten.
De laatste jaren waren het surprises en heel veel jolijt.
Maar ook dat is dit jaar voorgoed verleden tijd.
Rouw kent vele gedaantes en is niet te meten,
Dat denkt de Sint ondertussen wel te weten.
Rouw om het einde van de traditie van de Sint,
Hoewel menigeen dat natuurlijk onzin vindt.
Rouw om de vele verliezen in de afgelopen jaren,
Mensen en dieren die mij ontzettend dierbaar waren!
Ma, Conny, Ronald, Nelleke en Erna, het ging maar door.
En rouw om het stoppen met werken was er ook nog, hoor!
Na tante Jo en Alyda was er dit jaar weer ander verdriet,
Eerst Hulphond Kaiko, waarna ook Amy ons na 12 jaar verliet.
‘Nu al een nieuwe hond? Is dat niet wat snel?’
Aan de ene kant niet en soms ook weer wel.
Aan Amy denken we uiteraard vele keren per dag!
En Yara is degene die ons steeds troosten mag!
Zij haalt herinneringen naar boven aan de afgelopen jaren,
Aan Amy en aan veel anderen die er toen nog waren!
Mooie en dierbare momenten die we hebben gedeeld,
Ze komen naar boven, glashelder in beeld!
Op rouw staat geen tijd of vorm, het is echt niet te meten!
Al die dierbaren zullen we beslist niet snel vergeten!
